Miles & More jest największym programem lojalnościowym w Europie, z 15 milionami członków w maju 2008. Oprogramowanie został zainicjowany przez Lufthansę w 1993 roku, współcześnie obejmuje on 13 europejskich linii lotniczych. Oprogramowanie umożliwia pasażerom gromadzenie mil na przestrzeni podróży, które jest dozwolone zamieniać na nagrody a przyswoić sobie przewyższający stan prawny, dający korzyści w czasie podróżowania. Oprogramowanie jest darmowy i ktoś być może do niego dołączyć.

Relacja programu

  • 1993 - Lufthansa uruchamia program.
  • 1997 - Powstaje przymierze Star Alliance do którego wchodzą Air Canada, United Airlines, Lufthansa, Scandinavian Airlines, Thai Airways International.
  • 2000 - Austrian Airlines Group dołącza do programu.
  • 2003 - Polskie Linie Lotnicze LOT dołączają do programu.
  • 2006 - Linie lotnicze Swiss International Air Lines zostają przejęta przez Lufthansę i ich oprogramowanie lojalnościowy Swiss TravelClub zostaje zastąpiony programem Miles & More.
  • 2008 - Linie lotnicze BMI zostają przejęte przez Lufthansę i ich oprogramowanie lojalnościowy Diamond Club zostaje zastąpiony programem Miles & More.

Partnerzy programu

Linie lotnicze-pełni członkowie programu: Lufthansa, Air Dolomiti, Augsburg Airways, Contact Air, Eurowings, Lufthansa CityLine, Lufthansa Włochy, Austrian Airlines Group, LOT Polish Airlines, Swiss International Air Lines, Air One, Adria Airways, Croatia Airlines, LuxAir.

Partnerzy Star Alliance: Air Canada, Air China, Air New Zealand, ANA, Asiana Airlines, BMI, EgyptAir, SAS, Singapore Airlines, South African Airways, Spanair, TAP Portugal, Shanghai Airlines, Thai Airways International, Turkish Airlines, United Airlines, US Airways.

Partnerzy regionalni Star Alliance: Blue1, Adria Airways, Croatia Airlines.

Pozostali partnerzy: Aegean Airlines, Air India, Air Malta, Cimber Air, Chmura pierzasta Airlines, Condor Airlines, Ethiopian Airlines, Jat Airways, Jet Airways, Mexicana, Qatar Airways, TAM.

Jednostka negocjacyjna

Jednostka negocjacyjna - kwota towaru, której dotyczą notowania giełdowe.

Wielkość jednostki negocjacyjnej zależy od rodzaju towaru i giełdy, która ją autonomicznie ustala.

Przykładowe jednostki negocjacyjne:

  • 1 tysiąc kilogramów metryczna (targ londyńska)
  • 1 funt wagowy (targowisko nowojorska).

Źródła

  1. Urszula Kalina-Prasznic: Leksykon polityki gospodarczej, Wolters Kluwer Rzeczpospolita polska - OFICYNA , 2005

Jednostka transakcyjna

Jednostka transakcyjna – minimalna wielkość danego towaru, którą wolno dokonywać transakcji (nabyć ewentualnie sprzedać) na giełdzie (tzw. kontrakt czy też kontrakt standardowy).

Jednostka transakcyjna stanowi wielokrotność jednostki negocjacyjnej. Kaliber konkretnej transakcji giełdowej jest w takim razie równa wielkości jednostki transakcyjnej bądź jej wielokrotności.

Przykładowe jednostki transakcyjne w obrocie miedzią:

  • 25 dźwięk metrycznych (targowisko londyńska)
  • 25 tys. funtów wagowych (jarmark nowojorska)

Bibliografia

  • Urszula Kalina-Prasznic, Leksykon polityki gospodarczej, Wolters Kluwer Kraj nad wisłą - OFICYNA, 2005.

Złoty polski

Ten punkt dotyczy historycznej jednostki pieniężnej. Zobacz również: Złocisty - współczesna pieniądz Polski.

Złoty lokalny, floren, gulden – obrachunkowa zespół pieniężna równa 30 groszom, w czasach nowożytnych wybijana w charakterze moneta. Powstała poprzednio połową XV wieku na rzecz oznaczenia 30 groszy (540 denarów), stanowiących równoważność w srebrze na rzecz złotego dukata, nazywanego czerwonym złotym.

Po uderzenie najważniejszy rzeczywiście wybity za panowania Zygmunta II Augusta w charakterze tzw. półkopek. Koszt 30 groszy miały również lekkie talary Zygmunta III Wazy z lat 1620-1622, srebrne złotówki bito w 1661 i 1663-1666 jak tzw. tymfy. Od czasu reform monetarnych Stanisława Augusta Poniatowskiego złocisty lokalny był ekwiwalentem 4 groszy srebrnych albo 30 miedzianych. W czasie insurekcji kościuszkowskiej wydano bilety skarbowe opiewające na 1 złocisty krajowy. W 1824 wyemitowano złotowe bilety kasowe, tudzież w czasie powstania listopadowego pierwsze danie banknoty. W Królestwie Kongresowym do 1841 emitowano złocisty krajowy i jego wielokrotność w srebrze (2, 5, 10 złp.) i złocie (25, 50 złp.). Od 1832 wyznaczono koszt 1 złp. na 15 kopiejek. W Galicji złp. jak zespół obrachunkowa był z drugiej ręki do 1846 (4 złp. stanowiły 1 gulden, inaczej tzw. złocisty reński).

Bibliografia

  • W. Terlecki The Origin of the Polish Złocisty and its History, w: Wiedza Numizmatyczne 1961.

Efekt Slashdota

Efekt Slashdota – nauka zawodu wyznaczający znaczne spowolnienie działania ewentualnie całkowite zablokowanie jakiegoś serwisu internetowego podyktowane nagłym wzrostem liczby odwiedzających ów komplet naczyń stołowych, bowiem pojawiające się w tamtym miejscu informacje zostały zacytowane bądź podlinkowane w jakimś innym, dużym i popularnym serwisie internetowym. Mniejsze serwisy internetowe są często uruchamiane na komputerach i łączach nie przygotowanych do obsługi wielkiej liczby odwiedzających - gwałtowny postęp popularności powoduje spory rozwój ruchu sieciowego skierowanego do takiego serwisu, co pociąga za sobą znaczne wydłużenie czasu odpowiedzi i często zupełne zablokowanie.

Nazwa pochodzi serwisu Slashdot, kto jest na tak duża liczba wzięty, iż położenie w zanim notki odwołującej się do jakiegoś mniejszego serwisu często powodowało jego zablokowanie w opisany wyżej wyjście. Konsekwencja Slashdota bywa znany jako w Polsce “efektem wykopu”, co jest odpowiednikiem angielskiego Digg effect (ang. “skutek Digg-a”), od nazw popularnych serwisów służących ocenianiu i promowaniu informacji umieszczonej na stronach WWW przez czytelników.

Duże serwisy internetowe są przeważnie przygotowane na przyjęcie znacznej liczby odwiedzających i związanego z tym ruchu internetowego. Mniejsze serwisy mogą skapitulować zablokowaniu z wielu przyczyn: publikowanie dużych plików (np. filmów bądź innych multimediów), link o za niskiej przepustowości, niewydajne program zastosowane do publikacji poszukiwanych treści albo nadmiar limitu przesyłanych danych przydzielonego przez dostawcę usług internetowych. Pokaźny gorączka internetowy wygenerowany przez komputery wielkiej liczby czytelników powoduje wynik odmowy działania usługi (ang. Denial of Service), równie do umyślnego, rozproszonego ataku sieciowego.

Jedną z form pomocy oblężonym serwisom jest generowanie kopii ich zawartości na tzw. mirrorach. W tym celu powstały specjalistyczne serwisy, takie kiedy MirrorDot a Network Mirror.

Godność człowieka


Alegoria godności z dzieła Cesarego Ripy Iconologia.
świniarka dźwigająca cenną i ozdobną, wszak ciężką skrzynię.
Miano rodowe związana z kierowaniem sprawami publicznymi jest ciężarem, kto człowiek dźwiga.

Spis treści

//

Nazwa rodowa człowieka w charakterze wyobrażenie filozoficzne

Godność człowieka (dignitas hominis) wypada do podstawowych zagadnień antropologii filozoficznej, a podejście rozumienia tego pojęcia wywiera istotny oddziaływanie na rozstrzygnięcia szczegółowych problemów etycznych. Powstało chociaż w dziejach filozofii dużo definicji godności - na dzień dobry wolno ją pozyskać jak taką wewnętrzną właściwość osoby ludzkiej, która zawiera się w droga niezbędny w jej strukturze bytowej i przez którą podmiot ludzka istnieje w charakterze zamiar, nie w charakterze farmaceutyk działania.

Pierwsze koncepcje godności, ukształtowane w starożytnej Grecji, wyrażały ją we wzorcu etycznym arystokraty i wojownika. W dziełach Homera, Pindara azali Teognisa o tym, jaki jest utalentowany i uroczysty, a który nikczemny i niski, decyduje ród. Najlepsi, przedstawiciele arystokracji, cieszą się szczególnymi przywilejami wynikającymi z ich godności, takimi podczas gdy mnogość, gloria itp. Nazwa rodowa jest wtedy dokładnie związaną z przywilejami stanowymi miarą osobistej dzielności konkretnej jednostki, miarą doskonałości człowieka, rozumianą jak spełnianie wzorca osobowego arystokraty i wojownika.

Według Arystotelesa nazwa rodowa to czystość ujmowana w charakterze złoty medykament między wadami zarozumialstwa i służalczości. Zgodnie z filozofią chrześcijańską nazwa rodowa człowieka wynika z tego, iż jest on stworzony “na wizja i równoległość Boga”. W świetle humanizmu chrześcijańskiego miano rodowe jest własnością powszechną, nieredukowalną, niezbywalną i nadprzyrodzoną. Iks człowiek w charakterze imago Dei uczestniczy w absolutnym Dobru, jest racjonalny i wakujący, powołany do stałego doskonalenia się. Podług św. Tomasza z Akwinu perfekcja człowieka wynikająca z jego godności określa jego wyjście istnienia i znaczenie rozwoju. Droga istnienia osób jest “najgodniejszy” ze wszystkich bytów stworzonych, w charakterze iż podmiot obdarzona jest wolnością wyboru. O tym, iż o godności i wielkości człowieka świadczy jego niezależność, mówił oraz humanizm renesansowy, przede wszystkim Pico della Mirandola.

Immanuel Zakładka, definiując nazwa rodowa, stwierdził, iż człowiek nie przypadkiem być w życiu środkiem do jakiegoś celu, aliści wiecznie musi być celem samym w sobie. Wedle Skinnera, twórcy behawioryzmu, nazwisko to możliwość uniknięcia nieprzyjemnych bodźców. Wszelkie kierunki naturalistyczne w rozumieniu godności człowieka przeciwstawiały się koncepcji chrześcijańskiej, podług której nazwa rodowa ludzka ma źródła nadprzyrodzone - widziały nazwisko człowieka w charakterze własność nabytą. David Hume (O dostojeństwie i mierności natury) ujmuje miano rodowe w charakterze jedną ze sprawności natury ludzkiej, inaczej jak jedną z cnót. Nazwisko osobista jest ważnym pojęciem plus w filozofii Nietzschego, Kierkegaarda i Marksa. Koncepcje tych filozofów łączy to, iż ujmują one nazwa rodowa w charakterze powód ekspresji człowieka, kształtowane w wyniku jakiejś formy wyzwolenia - wyzwolenia moralnego i wolitywnego (Nietzsche), społeczno-ekonomicznego (Marks) azaliż również egzystencjalnego (Kierkegaard).

W sensie prawnym

W polskiej Konstytucji

Polska Ustawa zasadnicza w tej chwili w swojej preambule stwierdza bytowanie przyrodzonej godności człowieka. Art. 30 Konstytucji charakteryzuje ją w charakterze przyrodzone, niezbywalne i nienaruszalne źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest jedyną konstytucyjną wartością, która nie być może być wąska i jedną z klauzul generalnych stanowiących podstawę interpretacyjną całego systemu prawa.

Trybunał Ustrojowy i zastęp konstytucjonalistów stoi na stanowisku, iż metaklauzula godności człowieka jest pierwotna przy aktu prawnego, kto o niej otwarcie stanowi, w związku z tym nie przypadkiem stać się derogowana (usunięta) z systemu prawa.

W polskim Kodeksie Cywilnym i Kodeksie karnym

Godność jest dobrem osobistym chronionym przez system prawny. łącznie z dobrym imieniem składa się na zdefiniowane w art. 23 Kodeksu cywilnego pogląd czci. Z punktu widzenia kodeksu karnego pogwałcenie czyjejś godności jest przestępstwem znieważenia.

W niespełna Unii Europejskiej

Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej uznaje egzystencja godności ludzkiej i stanowi, iż musi być pani szanowana i chroniona. W rozdziale I zatytułowanym Godność Menu wymienia prawo do życia, prawo do integralności cielesnej a zakazuje tortur i nieludzkiego albo poniżającego traktowania bądź karania, tudzież niewolnictwa i pracy przymusowej.

W niezupełnie międzynarodowym

Powszechna Oświadczenie Praw Człowieka, proklamowana przez Kongregacja Ogólne Narodów Zjednoczonych w Rezolucji 217 A (III) z 10 grudnia 1948 r., stwierdza w preambule, że “autorytet przyrodzonej godności a równych i niezbywalnych praw wszystkich członków wspólnoty ludzkiej jest podstawą wolności, sprawiedliwości i pokoju świata”, natomiast w artykule 1, iż “wszyscy kadry rodzą się równi wobec względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni zachowywać się przy innych w duchu braterstwa.”

Zobacz też

Twórczość literacka przedmiotu

  • Magdalena Środa, Idea godności w kulturze i etyce, Firma wydawnicza Borgis, Syreni gród 1993.
  • F.J. Mazurek, Godność osoby ludzkiej podstawą praw człowieka, Lublin 2001.

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o godności

Ostrza trzoneczkowate


Trzoneczkowate grot ahrensburskie

Ostrza trzoneczkowate - (ang. tanged points) przybory krzemienne wykonane z wióra albo rzadziej odłupka. Grot posiada uformowany retuszem łapka, mniej ewentualnie w wyższym stopniu niezakłócony. Specyficzną odmianą jest liściak - rączka jest chwiejnie oddzielony. W okresie Dryas III (11-10 tys. lat temu) służyły w charakterze grociki strzał. Od nich wziął nazwę zespół kultur ostrzy trzoneczkowatych, a każda obszar kulturowy w tym kompleksie posiadała swój swoisty gatunek grocika.

Bibliografia

  • Bolesław Ginter, Janusz K. Kozłowski, Technika obróbki i typologia wyrobów kamiennych paleolitu, mezolitu i neolitu (wyd. III), PWN, Stolica Polski 1990.
  • Piotr Kaczanowski, Janusz K. Kozłowski, Wielka przypowieść Polski, t. 1 Najdawniejsze historia ziem polskich, FOGRA OFICYNA WYDAWNICZA, Gród podwawelski 1998.
  • Janusz K. Kozłowski , Encyklopedia historyczna świata, t. I Prehistoria, Przedstawicielstwo Publicystyczno-Wydawnicza Opres, Gród podwawelski 1999.

Krzemienica (archeologia)

Krzemienica - nauka zawodu archeologiczny; imię zaproponowana przez S. Krukowskiego. Niektóre stanowiska późnopaleolityczne i mezolityczne występują w postaci izolowanych, jednoczasowych skupień materiału krzemiennego. Uprzednio te skupienia zwano “gniazdami”. Jest to resztka osadnictwa małej grupy ludzkiej (rodziny), czasem prawdopodobnie być traktowana w charakterze manufaktura krzemieniarza, co potwierdzają wykonane składanki odłupanych krzemieni. Nauka zawodu upowszechnił się dodatkowo w anglojęzycznej literaturze naukowej (kchemenitsa).

Bibliografia:

Janusz K. Kozłowski, Piotr Kaczanowski: Wielka Opowiadanie Polski t. 1: Najdawniejsze historia ziem polskich, FOGRA OFICYNA WYDAWNICZA, Gród podwawelski 1998.

Jan Fiedorczuk: Organizacja przestrzeni obozowisk późnopaleolitycznego kompleksu mazowszańskiego w dorzeczu Wisły, angaż doktorska Instytut Archeologii i Etnologii PAN, Gród nad Wisłą 2001.

Powiaty w Polsce 1919-1939

Powiaty w Polsce 1919-1939 – tabele będące graficzną prezentacją okresów istnienia i przynależności wojewódzkiej wszystkich powiatów II Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919-1939.

Spis treści

//

Legenda

  • Powiaty podzielono na duet grupy (tabele) – powiaty ziemskie i miejskie.
  • Każda sznur reprezentuje jeden dwanaście miesięcy funkcjonowania powiatu (podany w nagłówku).
  • Dla ułatwienia orientacji, sekwencja lat funkcjonowania jednostek przytoczono w pobliżu każdym powiecie. W przypadku, podczas gdy powiat istniał również w 1945 roku, seria jego istnienia bardziej natężony próg tabeli oznaczono strzałką (→) – więcej w artykule Powiaty w Polsce od 1945.
  • W przypadku, gdy powiat istniał w tym momencie w 1919, 1920, 1921 bądź 1922 roku, nie musi znaczyć to, iż powiat powołano w 1919, 1920, 1921 czy też 1922 roku; po uderzenie naczelny znalazł się on acz wobec prawodawstwem niepodległej Rzeczypospolitej Polskiej, a nie w państwie zaborczym, w którym posiadał wyróżniający się stan prawny ustawodawczy. Podobna położenie ma obszar w przypadku powiatu frysztackiego, w latach 1920-1938 należącego do Czechosłowacji.
  • Dla uproszczenia, zabarwiono całą kolumnę chociażby w owym czasie, gdy powiat powołano albo zniesiono w środku danego roku.
  • Kiedy w środku roku nastąpiła zmiana przynależności wojewódzkiej, zabarwiona orszak odnosi się wiecznie do roku nowej przynależności administracyjnej.
  • Przynależność wojewódzką poszczególnych powiatów pomagają odczytać kolory użyte w tabelach (przedstawione poniżej).

Kolor
Województwo

Kolor
Województwo

Kolor
Województwo

białostockie

kieleckie

krakowskie

lubelskie

lwowskie

łódzkie

nowogródzkie

poleskie

pomorskie

poznańskie

stanisławowskie

śląskie

tarnopolskie

warszawskie

wileńskie (Grunt Wileńska)

wołyńskie

Warszawa

  • Powiaty uszeregowane są podług nazw obowiązujących w okresie ich istnienia. Nazwy powiatów utworzone po ewentualnych formalnych zmianach nazw powiatów, którym często wtórowały zmiany siedzib (od których nowe nazwy były wywodzone) wysoko się różnią od pierwotnych. W celu sprawniejszej nawigacji po artykule potraktowano je w charakterze osobne hasła, tudzież sekwencja ustawodawczy powiatów poprzednio czy też po zmianie nazwy zaznaczono odsyłaczem (→ ewentualnie ← zależnie od sytuacji chronologicznej).
  • Fragmenty powiatów bez siedziby w obrębie Rzeczypospolitej Polskiej oznaczono symbolem (►) natomiast przytoczono nazwę powiatu docelowego (odstępstwo: powiat wieleński – jego osiedle została przedzielona granicą państwową, a samą jednostkę wcielono do powiatu czarnkowskiego).
  • Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej. Oznaczenia te przytoczono zarówno niedaleko nazwie powiatu (w wersji skupionej) gdy i w prezentacji graficznej (w wersji rozbieżnej, wprost nim czy też po każdej zmianie przynależności).
  • W kolumnie drugiej skrótami państw, których fragmenty weszły w zestaw II Rzeczypospolitej, oznaczono inherencja państwową powiatu (obszaru powiatu) poprzednio I wojną światową (A – Austro-Węgry, N – Szwaby, R – Rosja).
  • Druga od prawej, pusta orszak oznacza czas okupacji hitlerowskiej i radzieckiej Własny w latach 1939-1945.

Powiaty ziemskie 1919-1939

Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej

Powiat

19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39

1945

augustowski
R
1919-39

baranowicki
R

1921-39

bardiowski
A

będziński
R
1919-39

bialski (Biała Krakowska)
A

1920-39

bialski (Biała Podlaska)
R
1919-39

białostocki
R
1919-39

białowieski
R

21-22

bielski (Bielsk Podlaski)
R
1919-39

bielski (Bielsko)
A

1920-39

biłgorajski
R
1919-39

błoński
R
1919-39

bocheński
A

1920-39

bohorodczański
A

1920-32

borszczowski
A

1920-39

bóbrecki
A

1920-39

brasławski
R

1922-39

brodnicki
N

1920-39

brodzki
A

1920-39

brzeski (Brzesko)
A

1920-39

brzeski (Brześć powyżej Bugiem)
R

1921-39

brzeziński
R
1919-39

brzeżański
A

1920-39

brzozowski
A

1920-39

buczacki
A

1920-39

bydgoski #
N

1920-38 #
38-39

bytomski
N

→ 1922; ► świętochłowicki

chełmiński
N

1920-39

chełmski
R
1919-39

chodzieski
N

1920-39

chojnicki
N

1920-39

chrzanowski
A

1920-39

ciechanowski
R
1919-39

cieszanowski
A

1920-22
→ lubaczowski

cieszyński
A

1920-39

czadecki (część płn.)
A

czarnkowski
N

1920-39

czeskocieszyński
A

częstochowski
R
1919-39

człuchowski
N

→ 1920; ► chojnicki

czortkowski
A

1920-39

dąbrowski
A

1920-39

dębicki
A
ropczycki ←
1937-39

dobromilski
A

1920-39

doliński
A

1920-39

drohiczyński
R

1921-39

drohobycki
A

1920-39

dubieński
R

1921-39

duniłowicki #
R
21-
22
# 1922-25
→ postawski

działdowski #
N

1920-38 #
38-39

dziśnieński #
R
21-
22
# 1922-39

frydecki (część wsch.)
A

frysztacki
A

38-39

garwoliński #
R
1919-39 #
39

gliwicki
N

→ 1922; ► rudzki / ► tarnogórski

gniewski
N

1920-32

gnieźnieński
N

1920-39

gorlicki
A

1920-39

gostyniński
R
1919-39

gostyński
N

1920-39

górowski
N

→ 1920; ► leszczyński / ► rawicki

grodzieński
R

1921-39

grodziski
N

1920-32

gródecki
A

1920-39

grójecki
R
1919-39

grudziądzki
N

1920-39

grybowski
A

1920-32

horochowski
R

1921-39

horodeński
A

1920-39

hrubieszowski
R
1919-39

husiatyński
A

1920-25
→ kopyczyniecki

iłżecki
R
1919-39

inowrocławski #
N

1920-38 #
38-39

iwacewicki
R
kosowski (Kosów Poleski) ←
1935-39

janowski
R
1919-39

jarociński
N

1920-39

jarosławski
A

1920-39

jasielski
A

1920-39

jaworowski
A

1920-39

jędrzejowski
R
1919-39

kaliski #
R
1919-38 #
38-39

kałuski
A

1920-39

kamionecki
A

1920-39

kartuski
N

1920-39

katowicki
N

1922-39

kępiński
N

1920-39

kielecki
R
1919-39

kieżmarski
A

kobryński
R

1921-39

kolbuszowski
A

1920-39

kolneński
R
1919-32

kolski #
R
1919-38 #
38-39

kołomyjski
A

1920-39

konecki #
R
1919-39 #
39

koniński #
R
1919-38 #
38-39

konstantynowski
R
1919-32

kopyczyniecki
A
husiatyński ←
1925-39

kosowski (Kosów Huc.)
A

1920-39

kosowski (Kosów Pol.)
R

1921-35
→ iwacewicki

kostopolski
R

1925-39

koszyrski
R

1921-39

kościański
N

1920-39

kościerski
N

1920-39

kowelski
R

1921-39

kozienicki
R
1919-39

koźmiński
N

1920-32

krakowski
A

1920-39

krasnostawski
R
1919-39

krośnieński
A

1920-39

krotoszyński
N

1920-39

krzemieniecki
R

1921-39

kwidzyński
N

→ 1920; ► gniewski

kutnowski #
R
1919-39 #
39

leski (do 1931 liski)
A

1920-39

leszczyński
N

1920-39

lidzki
R

1921-39

limanowski
A

1920-39

lipnowski #
R
1919-38 #
38-39

lubaczowski
A
cieszanowski ←
1923-39

lubartowski
R
1919-39

lubawski
N

1920-39

lubelski
R
1919-39

lubliniecki
N

1922-39

lubomelski
R

1921-39

lwowski
A

1920-39

łańcucki
A

1920-39

łaski
R
1919-39

łęczycki
R
1919-39

łomżyński #
R
1919-39 #
39

łowicki #
R
1919-39 #
39

łódzki
R
1919-39

łucki
R

1921-39

łukowski
R
1919-39

łuniniecki
R

1921-39

makowski (Maków Maz.)
R
1919-39

makowski (Maków Podh.)
A

1924-32

miechowski
R
1919-39

mielecki
A

1920-39

międzychodzki
N

1920-39

międzyrzecki
N

→ 1920; ► międzychodzki / ► nowotomyski

miński
R
1919-39

mławski
R
1919-39

mogileński
N

1920-39

mołodeczański
R

1927-39

morski
N

1927-39

mościski
A

1920-39

myślenicki
A

1920-39

nadwórniański
A

1920-39

namiestowski
A

→ 1924; ► spisko-orawski

namysłowski
N

→ 1920; ► kępiński

nidzicki
N

→ 1920; ► działdowski

nieszawski #
R
1919-38 #
38-39

nieświeski
R

1921-39

niżański
A

1920-39

nowogródzki
R

1921-39

nowosądecki
A

1920-39

nowotarski
A

1920-39

nowotomyski
N

1920-39

obornicki
N

1920-39

odolanowski
N

1920-32

olkuski
R
1919-39

opatowski
R
1919-39

opoczyński #
R
1919-39 #
39

ostrogski
R

1921-24
→ zdołbunowski

ostrołęcki #
R
1919-39 #
39

ostrowski (Wyspa Maz.) #
R
1919-39 #
39

ostrowski (Wyspa Wlkp.)
N

1920-39

ostródzki
N

→ 1920; ► lubawski

ostrzeszowski
N

1920-32

oszmiański
R

1922-39

oświęcimski
A

1920-32

peczeniżyński
A

1920-29

pilźnieński
A

1920-32

pińczowski
R
1919-39

piński
R

1921-39

piotrkowski
R
1919-39

pleszewski
N

1920-32

płocki
R
1919-39

płoński
R
1919-39

podgórski
A

1920-23

podhajecki
A

1920-39

postawski
R
duniłowicki ←
1926-39

poznański
N

1925-39

poznański wschodni
N

1920-24

poznański zachodni
N

1920-24

prużański
R

1921-39

przasnyski
R
1919-39

przemyski
A

1920-39

przemyślański
A

1920-39

przeworski
A

1920-39

pszczyński
N

1922-39

pucki
N

1920-27

puławski
R
1919-39

pułtuski
R
1919-39

raciborski
N

→ 1922; ► rybnicki

radomski
R
1919-39

radomszczański
R
1919-39

radziechowski
A

1920-39

radzymiński
R
1919-39

radzyński
R
1919-39

rawicki
N

1920-39

rawski (Rawa Maz.) #
R
1919-39 #
39

rawski (Rawa Ruska)
A

1920-39

rohatyński
A

1920-39

ropczycki
A

1920-37

rówieński
R

1921-39

rudecki
A

1920-39

rudzki
N

1922-24

rybnicki
N

1922-39

rypiński #
R
1919-38 #
38-39

rzeszowski
A

1920-39

samborski
A

1920-39

sandomierski
R
1919-39

sanocki
A

1920-39

sarneński #
R

1921-30 #
1930-39

sejneński
R
1919-25

sępoleński
N

1920-39

siedlecki
R
1919-39

sieradzki
R
1919-39

sierpecki
R
1919-39

skałacki
A

1920-39

skierniewicki #
R
1919-39 #
39

skolski
A

1920-32

słonimski
R

1921-39

słupecki
N
1919-32

sniński
A

sochaczewski
R
1919-39

sokalski
A

1920-39

sokołowski #
R
1919-39 #
39

sokólski
R
1919-39

spisko-orawski
A

1920-25

stanisławowski
A

1920-39

starogardzki
N

1920-39

starolubowelski
A

starosamborski
A

1920-32

starowiejski
A

→ 1920; ► spisko-orawski

stoliński
R

1923-39

stołpecki
R

1921-39

stopnicki
R
1919-39

stryjski
A

1920-39

strzelneński
N

1920-32

strzyżowski
A

1920-32

suwalski
R
1919-39

sycowski
N

→ 1920; ► kępiński / ► odolanowski / ► ostrzeszowski

szamotulski
N

1920-39

szczuczyński (Grajewo)
R
1919-39

szczuczyński (Szczuczyn)
R

1929-39

szubiński #
N

1920-38 #
38-39

śmigielski
N

1920-32

śniatyński
A

1920-39

średzki
N

1920-39

śremski
N

1920-39

świecki
N

1920-39

święciański
R

1922-39

świętochłowicki
N

1922-39

tarnobrzeski
A

1920-39

tarnogórski
N

1922-39

tarnopolski
A

1920-39

tarnowski
A

1920-39

tczewski
N

1920-39

tłumacki
A

1920-39

tomaszowski
R
1919-39

toruński
N

1920-39

trembowelski
A

1920-39

trzciański
A

→ 1920; ► spisko-orawski

tucholski
N

1920-39

turczański #
A

1920-31 #
1931-39

turecki #
R
1919-38 #
38-39

wadowicki
A

1920-39

warszawski
R
1919-39

wąbrzeski
N

1920-39

wągrowiecki
N

1920-39

wejherowski
N

1920-28

węgrowski #
R
1919-39 #
39

wieleński
N

→ 1920; ► czarnkowski

wielicki
A

1920-32

wieluński
R
1919-39

wilejski #
R
21-
22
# 1922-39

wileńsko-trocki
R

1922-39

witkowski
N

1920-27

włocławski #
R
1919-38 #
38-39

włodawski
R
1919-39

włodzimierski
R

1921-39

włoszczowski
R
1919-39

wolsztyński
N

1920-39

wołkowyski
R

1921-39

wołożyński
R

1921-39

wrzesiński
N

1920-39

wschowski
N

→ 1920; ► leszczyński

wyrzyski #
N

1920-38 #
38-39

wysokomazowiecki
R
1919-39

zabrski
N

→ 1922; ► rudzki

zaleszczycki
A

1920-39

zamojski
R
1919-39

zawierciański
R

1927-39

zbaraski
A

1920-39

zborowski
A

1920-39

zdołbunowski
R
ostrogski ←
1925-39

złoczowski
A

1920-39

złotowski
N

→ 1920; ► sępoleński

żniński
N

1920-39

żółkiewski
A

1920-39

żydaczowski
A

1920-39

żywiecki
A

1920-39

Powiaty miejskie 1920-1939

Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej

Powiat

20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39

1945

Białystok
R

1928-39

Bielsko
A
1920-39

Bydgoszcz
N
1920-38 #
38-39

Bytom
N

→ 1922; ► świętochłowicki

Chorzów
N
Królewska Huta ←
1934-39

Częstochowa
R

1928-39

Gdynia
N

1929-39

Gniezno
N

1928-39

Grudziądz
N
1920-39

Inowrocław
N

1928-38 #
38-39

Katowice
N

1922-39

Kraków
A
1920-39

Królewska Huta
N

1922-34
→ Chorzów

Lublin
R

1928-39

Lwów
A
1920-39

Łódź
R

1928-39

południowo-warszawski
R

1928-39

Poznań
N
1920-39

północno-warszawski
R

1928-39

prasko-warszawski
R

1928-39

Radom
R

1932-39

Sosnowiec
R

1928-39

śródmiejsko-warszawski
R

1931-39

Toruń
N
1920-39

Wilno
R

1928-39

Ciekawostki

  • 1922: Bytom (śmiały Bytom) – po przejęciu przez administrację polską części Górnego Śląska – 20 czerwca 1922 roku (pokłosie podziału poplebiscytowego) – w granicach województwa śląskiego znalazła się część należącego uprzednio do Szwab powiatu miejskiego Bytom – eksklawa Friedenshütte (pol. Bytom Pionierski). Rozporządzeniem z dnia 17. czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego ustanowiono powiat świętochłowicki zawierający gminy wiejskie (…) przypadłe do Państwa Polskiego z dotychczasowych pruskich powiatów Bytom osiedle wiejskie i Bytom miasto (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 2). W spisie plebs województwa, wydanym 5 sierpnia 1922 (suplement do ww. rozporządzenia), Bytom Innowacyjny wspomniany jest jak wieś (wspólnota wiejska), a równolegle część miasta Bytomia (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 13, poz. 43). W międzyczasie 10 lipca 1922 roku z tej części pruskiego powiatu miejskiego Bytomia, która przypadła Polsce utworzono samodzielną gminę wiejską Prekursorski Bytom (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 5, poz. 16). Z uwagi na niejasną sytuację prawno-administracyjną terenu Nowego Bytomia w okresie 20 czerwca-10 lipca 1922 możliwe jest wysunięcie tezy, iż pozostawał on w tamtym czasie nadal częścią powiatu miejskiego Bytom, a w takim przypadku, iż część tego powiatu do 10 lipca 1922 znajdowała się w granicach Polski.

Przypisy

  1. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu augustowskiego z woj. białostockiego bez miejscowości takich podczas gdy Adamowicze, Łojki i Sopoćkinie, które weszły w zawartość ZSRR. Sadyba powiatu – Augustów – pozostała po polskiej stronie granicy.
  2. ↑ 2,0 2,1 W 1938 roku przyłączono do Nasz część powiatu bardiowskiego z fragmentem Cygielki przylegającym do Wysowej. Przyłączono ją do powiatu gorlickiego w woj. krakowskim.
  3. ↑ → 1938; ► gorlicki
  4. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu bielskiego z woj. białostockiego bez części Puszczy Białowieskiej i kilku miejscowości położonych po jej południowej stronie, które weszły w zestaw ZSRR. Sadyba powiatu – Bielsk Podlaski – pozostała po polskiej stronie granicy.
  5. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły północno-zachodnie skrawki powiatu brzeskiego z woj. poleskiego (fragmenty a) gminy Połowce z m.in. miejscowościami Klukowicze, Litwinowicze, Siemichocze, Tymianka, Wólka Nurzecka i Wyczółki i b) gminy Wysokie Litewskie z m.in. miejscowościami Tokary i Wilanowo. Sadyba powiatu – Brześć ponad Bugiem – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu brzeskiego została zintegrowana z powiatem bielskim w woj. białostockim (1945); od 1952 tereny te należą do powiatu siemiatyckiego.
  6. ↑ 6,0 6,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu bytomskiego z 13 gminami (Brzeziny, Brzozowice, Chropaczów, Dąbrówka Wielka, Hajduki Nowe, Hajduki Wielkie, Głaz, Lipiny, Łagiewniki, Orzegów, Piekary Wielkie, Szarlej, Świętochłowice) i 7 obszarami dworskimi. Osiedle powiatu – Bytom – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu bytomskiego utworzono powiat świętochłowicki w woj. śląskim.
  7. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu chodzieskiego bez miejscowości: Ługi Ujskie, Motylewo, Piła, Skórka i Stobno. Osiedle powiatu – Chodzież – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  8. ↑ 8,0 8,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu człuchowskiego. Sadyba powiatu – Człuchów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu człuchowskiego przyłączono do powiatu chojnickiego w woj. pomorskim.
  9. ↑ 9,0 9,1 W 1938 roku przyłączono do Własny z Czechosłowacji powiat czeskocieszyński (co do jednego z siedzibą powiatu – Czeskim Cieszynem). Powiat przyłączono do powiatu cieszyńskiego w woj. śląskim.
  10. ↑ 10,0 10,1 16 listopada 1938 roku włączono do Lokalny północny odpad powiatu czadeckiego z Czechosłowacji z częściami pospólstwo: Czarne, Oleśna, Skalite i Świerczynowiec. Sadyba powiatu – Czadca – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Przyłączona do Krajowy część powiatu została zintegrowana 1 lutego 1939 roku z powiatem cieszyńskim w woj. śląskim.
  11. ↑ 11,0 11,1 16 listopada 1938 roku włączono do Własny egzotyczny odpad powiatu frydeckiego z Czechosłowacji z 4 gminami i częściami 11 pospólstwo. Sadyba powiatu – Frydek – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Przyłączona do Lokalny część powiatu została włączona 1 lutego 1939 roku do powiatu cieszyńskiego (gminy: Morawka, Szonów, Wojkowice, Żermanice tudzież części chamstwo: Bartowice, Błędowice Górne, Błędowice Średnie, Ligota Dolna, Ligota Górna, Noszowice) i frysztackiego (części plebs: Gruszów, Hermanice, Michałkowice, Radwanice i Śląska Ostrawa) w woj. śląskim.
  12. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu cieszyńskiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez dawnego powiatu czeskocieszyńskiego tudzież włączonych 16 listopada 1938 roku fragmentów powiatów czadeckiego i frydeckiego), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku (obszary te weszły w zestaw Czechosłowacji).
  13. ↑ → 1938 (1939); ► cieszyński
  14. ↑ 14,0 14,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się południowa część powiatu wieleńskiego na lewym brzegu Noteci (Chełst, Drawsko, Drawski Młyn, Gulcz, Kamiennik, Kawczyn, Kwiejce, Marylin, Mikołajewo, Nowe Kwiejce, Pełcza, Pęckowo, Piłka, Rosko, Wrzeszczyna a część Wielenia). Osiedle powiatu – Wieleń – została przedzielona granicą polsko-niemiecką. Polską część powiatu wieleńskiego przyłączono do powiatu czarnkowskiego w woj. poznańskim.
  15. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu czarnkowskiego bez miejscowości na prawym brzegu Noteci (Biała, Bukowiec, Gajewo, Kuźnica Czarnkowska, Łomnica, Niekursko, Nowa Osiedle wiejskie, Radolin, Radolinek, Radosiew, Runowo, Rychlik, Sarcz, Centrum, Smolarnia, Straduń, Teresin, Wrząca, Zofiowo). Sadyba powiatu – Czarnków – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  16. ↑ Inna używana określenie: cieszyński zachodni.
  17. ↑ → 1938; ► cieszyński
  18. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu dobromilskiego z woj. lwowskiego m.in. z miejscowościami Bircza, Kalwaria Pacławska i Wojtkowa. Sadyba powiatu – Dobromil – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu dobromilskiego została zintegrowana z powiatem przemyskim w dopiero co utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
  19. ↑ Inna używana imię: dubnowski.
  20. ↑ Inna używana imię: duniłowiczowski.
  21. ↑ 21,0 21,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu nidzickiego m.in. z Działdowem, Lidzbarkiem i Płośnicą. Osiedle powiatu – Nidzica – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu nidzickiego utworzono powiat działdowski w woj. pomorskim.
  22. ↑ → 1938 (1939); ► cieszyński
  23. ↑ Powiat frysztacki, będący w latach 1938-1939 częścią województwa śląskiego, w charakterze część Własny wspomniany jest w Dzienniku Ustaw RP po II wojnie światowej właśnie cios (Dz. U. z 1945 r. Nr 33, poz. 196), co prawdopodobnie być podyktowane sporem o Zaolzie między Polską a Czechosłowacją i nieuregulowaną legalnie kwestią przebiegu granicy, niedostatek innych źródeł potwierdzających inherencja całego powiatu ewentualnie jego części do Własny w 1945 roku. Sadyba powiatu – Frysztat – znalazła się do nogi po czechosłowackiej stronie granicy.
  24. ↑ 24,0 24,1 24,2 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu gliwickiego z 3 gminami (Gierałtowice, Mikoleska, Przyszowice) i 3 obszarami dworskimi. Sadyba powiatu – Gliwice – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Rzeczpospolita polska część powiatu gliwickiego została zintegrowana z powiatem rudzkim (Gierałtowice, Przyszowice) i tarnogórskim w woj. śląskim.
  25. ↑ 25,0 25,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu kwidzyńskiego: 1) w wyniku postanowień traktatu wersalskiego – podrabiany brzeżek Wisły; 2) po plebiscycie na Powiślu (Bursztych, Janowo, Kramrowo, Nowe Lignowy, Pólko Małe). Sadyba powiatu – Kwidzyn – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu kwidzyńskiego utworzono powiat gniewski w woj. pomorskim.
  26. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu gorlickiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez terenów powyżej rzeką Cygielką, które weszły w składniki Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
  27. ↑ 27,0 27,1 27,2 W 1920 w roku Polsce znalazł się część powiatu górowskiego. Sadyba powiatu – Góra – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu górowskiego przyłączono do powiatów: leszczyńskiego (Jabłonna, Kaczkowo, Rojęczyn) i rawickiego (Trzebosz) w woj. poznańskim.
  28. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły południowo-zachodnie skrawki powiatu grodzieńskiego z woj. białostockiego m.in. z miejscowościami Krynki i Kruszyniany. Osiedle powiatu – Grodno – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu grodzieńskiego została zintegrowana z powiatem sokólskim w tymże województwie (1945).
  29. ↑ Powiat z siedzibą w Grodzisku Wielkopolskim; nie tumanić z powiatem grodziskim z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim.
  30. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu jaworowskiego z woj. lwowskiego (wspólnota Wielkie Oczy – 8 gromad). Sadyba powiatu Jaworów znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Rzeczpospolita polska część powiatu jaworowskiego została zintegrowana z powiatem lubaczowskim w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
  31. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu kartuskiego bez miejscowości: Czapielsk, Huta Dolna, Huta Górna, Jodłowno, Klonowo Dolne, Klonowo Górne, Kolbudy, Łapino, Majdany, Marszewo, Miłowo, Nowa Sioło Przywidzka, Ostróżki, Pomlewo, Pręgowo, Przywidz, Roztoka, Szklana Góra, Ząbrsko Dolne i Ząbrsko Górne, włączonych do Wolnego Miasta Gdańska. Osiedle powiatu – Kartuzy – znalazła się po polskiej stronie granicy. Coraz w tym samym roku dokonano korekty granicy – Żukówko raz jeszcze znalazło się w Niemczech.
  32. ↑ 32,0 32,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu namysłowskiego (Dalanów, Darnowiec, Drożki, Krzyżowniki, Obcisły Buczek, Proszów, Rychtal, Skoroszów, Stogniewice, Silny Buczek, Zgorzelec). Sadyba powiatu – Namysłów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu namysłowskiego przyłączono do powiatu kępińskiego w woj. poznańskim.
  33. ↑ 33,0 33,1 33,2 33,3 W 1920 w roku Polsce znalazła się wschodnia część powiatu sycowskiego. Sadyba powiatu – Syców – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu sycowskiego przyłączono do powiatów: kępińskiego (Bałdowice, Bralin, Chojęcin, Domasłów, Gola, Gęś Wielka, Miechów, Marcinki, Mnichowice, Nosale, Nowa Sioło Książęca, Pisarzowice, Słupia, Tabor Zbity, Tabor Mocarny, Trębaczów, Turkowy, Zbyczyna), odolanowskiego (Bronisławka, Cieszyn, Chojnik, Czesławice, Dobrzec, Hetmanów, Janisławice, Jarnostaw, Jesiona, Kałkowskie, Kąty Śląskie, Kocina, Konradów, Kopalina, Kuźnica Kącka, Lipskie, Łachów, Mariak, Możdżanów, Pawłów, Piła, Sobki, Sośnie, Starża, Surmin, Szklarka Śląska, Żabnik) i ostrzeszowskiego (Mąkoszyce, Niwki Książęce, Rybin) w woj. poznańskim.
  34. ↑ 34,0 34,1 W 1938 roku przyłączono do Nasz część powiatu kieżmarskiego z gminą Las jaworowy i częścią gminy Ździar. Osiedle powiatu – Kieżmark – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu kieżmarskiego przyłączono do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
  35. ↑ → 1938; ► nowotarski
  36. ↑ Inna ortografia: kossowski.
  37. ↑ Inna używana miano: kamień-koszyrski.
  38. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu kościerskiego bez miejscowości: Blizny, Borowina, Murzynka Huta, Częstocin, Drzewina, Gromadzin, Kierzkowo, Olszanka, Pawłowo, Droga przez mękę Górne, Droga krzyżowa Dolne, Sucha Huta, Trzepowo włączonych do Wolnego Miasta Gdańska. Sadyba powiatu – Kościerzyna – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  39. ↑ Powiat z siedzibą w Krośnie; nie tumanić z powiatem krośnieńskim z siedzibą w Krośnie Odrzańskim.
  40. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu leskiego z woj. lwowskiego m.in. bez miejscowości (które weszły w składniki ZSRR) przyłączonych później do Lokalny (1951) w wyniku umowy o zmianie granic z ZSRR (w tym Ustrzyk Dolnych), przywrócono również granicę południową sprzed listopada 1938 roku (bez tzw. źródłowiska Udawy), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
  41. ↑ 41,0 41,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu wschowskiego z miejscowościami: Brenno, Bukówiec Górny, Dominice, Gołanice, Grotniki, Jezierzyce Kościelne, Krzycko Małe, Krzycko Wielkie, Miastko, Niechłód, Potrzebowo, Przylesie, Radomyśl, Sądzia, Ujazdowo, Wijewo, Włoszakowice, Zaborówiec i Zbarzewo. Sadyba powiatu – Wschowa – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu wschowskiego przyłączono do powiatu leszczyńskiego w woj. poznańskim.
  42. ↑ 42,0 42,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu ostródzkiego z 3 gminami (Groszki, Lubstynek i Napromek). Osiedle powiatu – Ostróda – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu ostródzkiego przyłączono do powiatu lubawskiego w woj. pomorskim.
  43. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu lublinieckiego bez lud: Bzinica Nowa, Bzinica Stara, Specjalistyczna, Dzielna, Główczyce, Główczyce, Gwoździany, Jeżowa, Klekotna, Szereg ludzi, Koszwice, Ligota Dobrodzieńska, Łagiewniki Małe, Makowczyce, Molna, Myślina, Panoszów, Pludry, Rzędowice, Sieraków, Szemrowice, Skrzydłowice, Turza, Warłów, Wędzina, Zborowskie i Zwóz zaś miasta Dobrodzień. Osiedle powiatu – Lubliniec – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  44. ↑ 44,0 44,1 44,2 W 1920 w roku Polsce znalazła się wschodnia część powiatu międzyrzeckiego na prawym brzegu Obry. Osiedle powiatu – Międzyrzecz – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu międzyrzeckiego przyłączono do powiatu międzychodzkiego (Dormowo, Głażewo, Lewice, Łowyń, Silna, Stoki, Świechocin, Wrony) i nowotomyskiego (Chojniki, Chrośnica, Grubsko, Jabłonka Stara, Jastrzębsko Stare, Lewiczynek, Lubień, Łęczno, Łomnica, Miedzichowo, Nądnia, Nowa Silna, Nowa Osiedle wiejskie Zbąska, Nowe Czeskie, Nowe Jastrzębsko, Prekursorski Podworzec, Pąchy, Perzyny, Prądówka, Przychodzko, Przyprostynia, Stare Czeskie, Dyrektor Hacjenda, Stefanowo, Strzyżewo, Szklarka Trzcielska, Toczeń, Zachodzko, Zakrzewko, Kłoda pod nogi, Zbąszyń) w woj. poznańskim.
  45. ↑ Inna używana miano: mińsko-mazowiecki.
  46. ↑ Inna używana miano: mołodecki.
  47. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu mościskiego z woj. lwowskiego – część gminy Małnów z Kalnikowem i zachodnim fragmentem Starzawy. Osiedle powiatu – Mościska – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu mościskiego została zintegrowana z powiatem przemyskim (oddział północna) w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
  48. ↑ 48,0 48,1 W 1924 roku w Polsce znalazła się część powiatu namiestowskiego z fragmentem gminy Lipnica Wielka. Osiedle powiatu – Namiestów – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu namiestowskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
  49. ↑ 49,0 49,1 49,2 W 1938 roku w Polsce znalazła się część powiatu namiestowskiego z fragmentem Bobrowa (część zachodniego stoku góry Krywań) i Półgóry (gorący stromizna Mędralowej/Jałowca Małego). Przyłączono ją należycie do powiatów nowotarskiego i żywieckiego w woj. krakowskim.
  50. ↑ → 1938; ► nowotarski / ► żywiecki
  51. ↑ 51,0 51,1 W 1938 roku przyłączono do Własny część powiatu starolubowelskiego z fragmentami Legnawy, Małego Lipnika, Małego Sulina, Siostra powyżej Popradem i Stariny leżącymi ponad Popradem. Przyłączono ją do powiatu nowosądeckiego w woj. krakowskim.
  52. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu nowosądeckiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez przyłączonego w tamtym czasie fragmentu doliny Popradu obwód Żegiestowa, kto wszedł w zawartość Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
  53. ↑ 53,0 53,1 W 1938 roku przyłączono do Własny część powiatu starowiejskiego z Leśnicą natomiast fragmentami Lechnicy i Szwabów Niżnich. Włączono ją do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
  54. ↑ 54,0 54,1 W 1938 roku w Polsce znalazła się część powiatu trzciańskiego z wsiami Głodówka i Sucha Góra (w latach 1924-1938 należącymi do Czechosłowacji) natomiast fragmentem gminy Trzciana leżący najbliżej z Lipnicą Wielką. Przyłączono ją do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
  55. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu nowotarskiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez Jaworzyny Spiskiej i Leśnicy, Głodówki, Suchej Góry i skrawków terenów leśnych między Lipnicą Wielką a Bobrowem i Rabczą, które weszły w zawartość Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
  56. ↑ Inna używana określenie: pilzneński.
  57. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu przemyskiego z woj. lwowskiego bez miejscowości (które weszły w zestaw ZSRR) takich gdy Medyka (przyłączona znowu do Nasz w 1948 roku) i Niżankowice. Osiedle powiatu – Przemyśl – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  58. ↑ 58,0 58,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu raciborskiego z 19 gminami (Adamowice, Bełsznica, Bluszczów, Bogunice, Brzezie, Buków, Gorzyce, Gorzyczki, Głaz, Kobyla, Kornowacz, Ligota Tworkowska, Lubomia, Nieboczowy, Pogrzebień, Raszczyce, Poroże, Syrynia, Uchylsko) i 19 obszarami dworskimi. Osiedle powiatu – Racibórz – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Rzeczpospolita polska część powiatu raciborskiego została zintegrowana z powiatem rybnickim w woj. śląskim.
  59. ↑ Inna używana imię: rawsko-mazowiecki.
  60. ↑ Inna używana imię: rawsko-ruski.
  61. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu rawskiego z woj. lwowskiego, które włączono do: 1) powiatu tomaszowskiego: a) gród Uhnów; b) gminy: Bełżec, Lubycza Królewska, Tarnoszyn i Wierzbica (przekształconą w gminę Uhnów); c) gromady Hrebenne i Siedliska z gminy Siedliska (J. Feduszka: Zmiany przebiegu granicy, 2001; Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160) natomiast do 2) powiatu lubaczowskiego w dopiero co utworzonym woj. rzeszowskim (1945): Dziewięcierz (z gminy Potylicz), Radruż (z gminy Wróblaczyn), Werchrata i Prusie (z gminy Siedliska).
  62. → dębicki
  63. ↑ 63,0 63,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu zabrskiego z 9 gminami (Bielszowice, Bujaków, Chudów, Kończyce, Makoszowy, Paniowy, Paniówki, Pawłów, Ruda) i 3 obszarami dworskimi. Sadyba powiatu – Zabrze (Hindenburg) – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu zabrskiego utworzono powiat rudzki w woj. śląskim.
  64. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu rybnickiego bez chamstwo i obszarów dworskich: Bargłówka, Dolna Osiedle wiejskie, Górki, Jankowice Rudzkie, Wioska Renerowska, Kuźnia Nieborowska, Nieborowice, Pilchowice, Ruda Kozielska, Purpurowy, Stanica, Stodoły natomiast Wielopole Pilchowickie. Sadyba powiatu – Rybnik – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  65. ↑ 65,0 65,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu złotowskiego m.in. z Kamieniem, Sępólnem, Sypniewem i Więcborkiem. Sadyba powiatu – Złotów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu złotowskiego utworzono powiat sępoleński w woj. pomorskim.
  66. ↑ W 1938 roku przyłączono do Krajowy część powiatu snińskiego z fragmentem Osadnego do góry źródła Udawy (z fragmentem linii kolejowej Odkrywczy Łupków – Cisna). Przyłączono ją do powiatu leskiego w woj. lwowskim.
  67. ↑ → 1938; ► leski
  68. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie fragmenty powiatu sokalskiego, które włączono do powiatu hrubieszowskiego: a) gród Bełz; b) gminy Bełz, Chorobrów, Krystynopol i Waręż (J. Feduszka: Zmiany przebiegu granicy, 2001; Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160)
  69. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu sokólskiego z woj. białostockiego bez Odelska, kto wszedł w zestaw ZSRR. Sadyba powiatu – Sokółka – pozostała po polskiej stronie granicy.
  70. ↑ 70,0 70,1 W 1920 roku w Polsce znalazła się część powiatu starowiejskiego (Afroamerykanka Góra, Dursztyn, Falsztyn, Frydman, Jurgów, Kacwin, Krempachy, Łapszanka, Łapsze Niżne, Łapsze Wyżne, Niedzica, Nowa Biała, Rzepiska, Trybsz). Sadyba powiatu – Stara Sioło Spiska – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu starowiejskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
  71. ↑ 71,0 71,1 W 1920 roku w Polsce znalazła się część powiatu trzciańskiego (Bukowina, Chyżne, Głodówka, Harkabuz, Jabłonka, Lipnica Mała, Orawka, Choleryk, Podsarnie, Podszkle, Podwilk, Sucha Góra, Zubrzyca Dolna, Zubrzyca Górna i część gminy Lipnica Wielka). Sadyba powiatu – Trzciana – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu trzciańskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
  72. ↑ → 1938; ► nowosądecki
  73. ↑ → 1938; ► nowotarski
  74. ↑ Inna używana miano: strzeliński.
  75. ↑ Powiat z siedzibą w Środzie Wielkopolskiej; nie tumanić z powiatem średzkim z siedzibą w Środzie Śląskiej.
  76. ↑ 76,0 76,1 W 1922 roku Polsce znalazła się część należącego już do Niemiaszek powiatu miejskiego Bytom – eksklawa Friedenshütte (pol. Bytom Niekonwencjonalny). Zasadnicza część Bytomia znalazła się po zachodniej stronie granicy, w Niemczech. Polską część powiatu miejskiego Bytom przyłączono do powiatu świętochłowickiego w woj. śląskim.
  77. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu tarnogórskiego bez tłum: Górniki, Grzybowice, Laryszów, Miedary, Mikulczyce, Ptakowice, Stolarzowice, Wieszowa, Wilkowice tudzież Zbrosławice. Osiedle powiatu – Tarnowskie Góry – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  78. ↑ Powiat z siedzibą w Tomaszowie Lubelskim; nie łudzić z powiatem tomaszowskim z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim.
  79. ↑ Powiat z siedzibą w Trzcianie (Republika słowacji); nie mamić z powiatem trzcianeckim z siedzibą w Trzciance.
  80. ↑ → 1938; ► nowotarski
  81. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu turczańskiego z woj. lwowskiego: wspólnota Tarnawa Niżna a część gminy Sianki (z m.in. miejscowościami Beniowa i Sianki). Osiedle powiatu – Turka – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Lechistan część powiatu turczańskiego została zintegrowana z powiatem leskim w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945); w 1952 tereny te weszły w zawartość powiatu ustrzyckiego.
  82. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu wejherowskiego bez miejscowości Brzyno, Okalice i Prusewo, które drugi w granicach Niemiaszek natomiast Sopotu, włączonego do Wolnego Miasta Gdańska. Sadyba powiatu – Wejherowo – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  83. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu wolsztyńskiego bez miejscowości: Babimost, Bachorze, Ciosaniec, Chwalim, Droniki, Kaliska, Kargowa, Kuligowo, Łupice, Nowe Kramsko, Nowatorski Jaromierz, Obra Dolna, Podmokle Małe, Podmokle Wielkie, Rudno, Spokojna, Stare Kramsko, Pryncypał Jaromierz, Szreniawa, Śmieszkowo, Świętno, Tatarki, Wilcze i Wojnowo. Osiedle powiatu – Wolsztyn – znalazła się po polskiej stronie granicy.
  84. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu wołkowyskiego z woj. białostockiego m.in. z miejscowościami Łuka i Jałówka. Osiedle powiatu – Wołkowysk – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu wołkowyskiego została zintegrowana z powiatem białostockim w tymże województwie (1945); od 1954 część tych terenów wypada do powiatu hajnowskiego.
  85. ↑ Inna ortografia: wysoko-mazowiecki.
  86. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu żywieckiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez południowego stoku Mędralowej (Jałowca Małego), kto wszedł w zawartość Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
  87. ↑ Inna używana określenie: Bielsko Śląskie.
  88. ↑ 88,0 88,1 88,2 88,3 Niedostatek źródeł potwierdzających trwanie powiatu od 1945 roku.

Zobacz też

  • Powiat
  • Powiaty w Polsce
  • Powiaty w Polsce od 1945
  • Powiaty i gminy o identycznych nazwach
  • Byłe powiaty polskie
  • Podział porządkowy II RP

Źródła

  • Dz. Pr. P. P. z 1919 r. Nr 64, poz. 385 – Przepis z dnia 1 sierpnia 1919 r. o tymczasowej organizacji zarządu b. dzielnicy pruskiej.
  • Dz. Pr. P. P. z 1919 r. Nr 65, poz. 395 – Regulacja tymczasowa z dnia 2 sierpnia 1919 r. o organizacji władz administracyjnych II instancji.
  • Dz. U. z 1920 r. Nr 117, poz. 768 – Rozporządzenie z dnia 3 grudnia 1920 r. o tymczasowej organizacji władz administracyjnych II instancji (województw) na obszarze b. Królestwa Galicji i Lodomerji z W. Ks. Krakowskiem tudzież na wchodzących w zestaw Rzeczypospolitej Polskiej obszarach Spisza i Orawy.
  • Dz. U. z 1921 r. Nr 16, poz. 93 – Uregulowanie z dnia 4 lutego 1921 r. o unormowaniu stanu prawno-politycznego na ziemiach, przyłączonych do obszaru Rzeczypospolitej na podstawie umowy o preliminaryjnym pokoju i rozejmie podpisanej w Rydze dnia 12 października 1920 r.
  • Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213 – Norma prawna z dnia 6 kwietnia 1922 r. o objęciu władzy państwowej powyżej Ziemią Wileńską.
  • Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 2 – Dekret z dnia 17 czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju władz administracyjnych i samorządowych na obszarze Województwa Śląskiego.
  • Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 3 – Dekret z dnia 17 czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego.
  • Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 5, poz. 16 – Postanowienie z dnia 6 lipca 1922 r. w przedmiocie utworzenia samodzielnej gminy wiejskiej Nowego Bytomia.
  • Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 13, poz. 43 – Apendyks do rozporządzenia z dnia 17 czerwca 1922 r. (Dz. Ust. Śl. Nr 1, poz. 3), w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego, obejmujący zestaw danych lud miejskich i wiejskich, obszarów dworskich, i w zastępstwie wyjętych z powiatów.
  • Dz. U. z 1922 r. Nr 56, poz. 504 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 11 lipca 1922 r. w sprawie zniesienia powiatu białowieskiego tudzież rozciągnięcia na gminy białowieską, masiewską i suchopolską mocy obowiązującej przepisów o samorządzie powiatowym.
  • M.P. z 1922 r. Nr 282, poz. 204 – Ogłoszenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 listopada 1922 r. o przeniesieniu siedziby urzędowej Starostwa z Cieszanowa do Lubaczowa natomiast o zmianie nazwy powiatu ciesznowskiego
  • Dz. U. z 1923 r. Nr 116, poz. 1051 – Dekret Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1922 r. o utworzeniu powiatu stolińskiego i włączeniu plebs dobrosławskiej i pohostskiej do powiatu pińskiego.
  • Dz. U. z 1923 r. Nr 122, poz. 991 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1923 r. o utworzeniu powiatu makowskiego.
  • Dz. U. z 1923 r. Nr 122, poz. 992 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1923 r. o zniesieniu powiatu podgórskiego.
  • Dz. U. Śl. z 1924 r. Nr 5, poz. 20 – Uregulowanie z dnia 15 lutego 1924 r. w przedmiocie zniesienia powiatu Rudzkiego.
  • Dz. U. z 1924 r. Nr 68, poz. 655 – Dekret Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1924 r. w sprawie podziału powiatu rówieńskiego na duet jednostki administracyjne i kreowania powiatu kostopolskiego oraz regulacji granic powiatów: rówieńskiego, dubnowskiego, łuckiego, ostrogskiego, krzemienieckiego i horochowskiego.
  • Dz. U. z 1924 r. Nr 117, poz. 1044 – Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 grudnia 1924 r. w sprawie zmiany granic niektórych powiatów województwa poznańskiego.
  • Dz. U. z 1924 r. Nr 117, poz. 1052 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 1924 r. o zniesieniu powiatu sejneńskiego.
  • Dz. U. z 1925 r. Nr 63, poz. 441 – Dekret Rady Ministrów z dnia 27 maja 1925 r. o zniesieniu powiatu Spisko-Orawskiego.
  • Dz. U. z 1925 r. Nr 67, poz. 472 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. o zmianie granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.
  • M.P. z 1925 r. Nr 160, poz. 717 – Uwaga Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 1925 r. o przeniesieniu siedziby urzędowej starostwa z Husiatyna do Kopyczyniec
  • Dz. U. z 1926 r. Nr 6, poz. 29 – Norma prawna z dnia 22 grudnia 1925 r. w sprawie utworzenia województwa wileńskiego.
  • Dz. U. z 1926 r. Nr 26, poz. 158 – Dekret Rady Ministrów z dnia 4 marca 1926 r. w sprawie niektórych zmian rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. o zmianie granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.
  • Dz. U. z 1926 r. Nr 117, poz. 678 – Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 października 1926 r. w sprawie utworzenia powiatu morskiego w Gdyni.
  • Dz. U. z 1926 r. Nr 128, poz. 760 – Dekret Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 1926 r. w sprawie oznaczenia granic powiatu morskiego.
  • Dz. U. z 1927 r. Nr 8, poz. 62 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 14 stycznia 1927 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 marca 1926 r. o niektórych zmianach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. w przedmiocie zmiany granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.
  • Dz. U. z 1927 r. Nr 17, poz. 130 – Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1927 r. o zniesieniu powiatu witkowskiego w województwie poznańskiem.
  • Dz. U. z 1927 r. Nr 72, poz. 647 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1928 r. o organizacji i zakresie działania władz administracji ogólnej na obszarze miasta stołecznego Warszawy.
  • Dz. U. z 1928 r. Nr 25, poz. 221 – Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 lutego 1928 r. w sprawie zmiany art. 1 rozporządzenia z dnia 30 października 1926 r. o utworzeniu powiatu morskiego w Gdyni.
  • Dz. U. z 1928 r. Nr 45, poz. 426 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 1928 r. w sprawie powiatów miejskich.
  • Dz. U. z 1928 r. Nr 125, poz. 727 – Dekret Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1926 r. o podziale powiatu będzińskiego i utworzeniu nowego powiatu zawierciańskiego z siedzibą władz powiatowych w Zawierciu.
  • Dz. U. z 1929 r. Nr 4, poz. 35 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 1929 r. o wyłączeniu gminy miejskiej Gdynia z powiatu morskiego i utworzeniu z niej odrębnego powiatu miejskiego.
  • Dz. U. z 1929 r. Nr 20, poz. 190 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 16 marca 1929 r. o zniesieniu powiatu peczeniżyńskiego w województwie stanisławowskiem.
  • Dz. U. z 1929 r. Nr 33, poz. 307 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o utworzeniu powiatu szczuczyńskiego w województwie nowogródzkiem.
  • Dz. U. z 1929 r. Nr 35, poz. 318 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o zniesieniu powiatu kosowskiego w województwie poleskiem i utworzeniu z jego terytorjum powiatu iwacewickiego z siedzibą władz powiatowych w Iwacewiczach w temże województwie.
  • Dz. U. z 1930 r. Nr 82, poz. 649 – Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 listopada 1930 r. o zmianie granic województw poleskiego i wołyńskiego.
  • Dz. U. z 1931 r. Nr 26, poz. 155 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 12 marca 1931 r. o utworzeniu powiatu grodzkiego Śródmiejsko-Warszawskiego.
  • Dz. U. z 1931 r. Nr 34, poz. 238 – Norma prawna z dnia 20 marca 1931 r. o wyłączeniu powiatu turczańskiego z województwa stanisławowskiego.
  • Dz. U. z 1931 r. Nr 111, poz. 868 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o zniesieniu powiatu kosowskiego w województwie poleskiem i utworzeniu z jego terytorjum powiatu iwacewickiego z siedzibą władz powiatowych w Iwacewiczach w temże województwie.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 1, poz. 3 – Dekret Rady Ministrów z dnia 4 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia tudzież zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa krakowskiego.
  • M.P. z 1931 r. Nr 51, poz. 86 – Zawiadomienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 lutego 1931 r. w sprawie zmiany nazwy gminy Lisko w powiecie liskim, województwie lwowskiem
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 3, poz. 18 – Dekret Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu kolneńskiego w województwie białostockiem.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 3, poz. 19 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu gniewskiego i zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa pomorskiego.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 33 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia powiatu konstantynowskiego w województwie lubelskiem.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 34 – Dekret Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia powiatu słupeckiego w województwie łódzkiem.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 35 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia a zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa poznańskiego.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 36 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia a zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa lwowskiego.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 37 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia zaś zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa stanisławowskiego.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 30, poz. 315 – Ostrzeżenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 1932 r. o sprostowaniu błędów w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu gniewskiego natomiast zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa pomorskiego.
  • Dz. U. z 1932 r. Nr 41, poz. 408 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1932 r. w sprawie powiatów miejskich.
  • Dz. U. Śl. z 1934 r. Nr 13, poz. 24 – Rozporządzenie z dnia 16 maja 1934 roku w sprawie włączenia pospólstwo Chorzów i Nowe Hajduki do miasta Królewskiej Huty natomiast zmiany nazwy tega miasta na Chorzów.
  • Dz. U. z 1935 r. Nr 47, poz. 319 – Rozporządzenie z dnia 8 lipca 1935 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu.
  • Dz. U. z 1937 r. Nr 18, poz. 119 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 8 marca 1937 r. o zniesieniu powiatu ropczyckiego i utworzeniu powiatu dębickiego w województwie krakowskim.
  • Dz. U. z 1937 r. Nr 46, poz. 350 – Regulacja z dnia 12 czerwca 1937 r. o zmianie granic województw: poznańskiego, pomorskiego, warszawskiego i łódzkiego.
  • Dz. U. z 1938 r. Nr 19, poz. 154 – Dekret Rady Ministrów z dnia 10 marca 1938 r. o zmianie granic powiatów inowrocławskiego i mogielińskiego w województwie poznańskim.
  • Dz. U. z 1938 r. Nr 27, poz. 240 – Akt prawny z dnia 9 kwietnia 1938 r. o zmianie granic województw: białostockiego, kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego i warszawskiego.
  • Dz. U. Śl. z 1938 r. Nr 18, poz. 35 – Prawo z dnia 27 października 1938 r. o podziale administracyjnym i tymczasowej organizacji administracji na obszarze Ziem Odzyskanych Śląska Cieszyńskiego.
  • Dz. U. z 1938 r. Nr 87, poz. 585 – Zlecenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 listopada 1938 r. o zjednoczeniu z Rzecząpospolitą Polską ziem odzyskanych w listopadzie 1938 r. i o rozciągnięciu na te ziemie mocy obowiązującej niektórych aktów ustawodawczych.
  • Protokół delimitacyjny granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką (Na odcinku Morawskośląskim) z protokółami dodatkowymi – Mistek, 23 listopada i 9 grudnia 1938 roku.
  • Protokół delimitacyjny granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką (Na odcinku Słowackim) z protokółami dodatkowymi – Zakopane, 30 listopada 1938 roku.
  • Dz. U. Śl. z 1939 r. Nr 2, poz. 6 – Norma prawna z dnia 31 stycznia 1939 roku o podziale administracyjnym ziem odzyskanych we Frydeckiem i w Czadeckiem tudzież o zmianie granic niektórych plebs powiatów cieszyńskiego i frysztackiego.
  • Dz. U. z 1939 r. Nr 14, poz. 82 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1939 r. o zmianie granic powiatu garwolińskiego w województwie warszawskim.
  • Dz. U. Śl. z 1939 r. Nr 6, poz. 15 – Przepis z dnia 7 marca 1939 roku o zniesieniu powiatu świętochłowickiego i o zmianie granic powiatów katowickiego, pszczyńskiego i tarnogórskiego.
  • Dz. U. z 1939 r. Nr 22, poz. 136 – Przepis z dnia 15 marca 1939 r. o dalszym zjednoczeniu ziem odzyskanych z Rzecząpospolitą Polską.
  • Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1945 r. o przyłączeniu gminy wiejskiej Tarnoszyn do powiatu tomaszowskiego w województwie lubelskim.
  • Dz. U. z 1945 r. Nr 27, poz. 168 – Zarządzenie z dnia 7 lipca 1945 r. o utworzeniu województwa rzeszowskiego.
  • Dz. U. z 1945 r. Nr 33, poz. 196 – Zarządzenie Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 21 sierpnia 1945 r. o utworzeniu nowych, o zmianach istniejących do tego czasu rejonowych komend uzupełnień i o ustaleniu ich zasięgu terytorialnego.
  • Dz. U. z 1959 r. Nr 25, poz. 159 – Porozumienie między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Czechosłowacką o ostatecznym wytyczeniu granicy państwowej, podpisana w Warszawie dnia 13 czerwca 1958 r.
  • Dz. U. z 1959 r. Nr 25, poz. 160 – Deklaracja Rządowe z dnia 7 marca 1959 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Czechosłowacką o ostatecznym wytyczeniu granicy państwowej, podpisanej w Warszawie dnia 13 czerwca 1958 r.

Duch zespołowy

Duch zbiorowy (również duch drużyny; z niem. Teamgeist) jest pozytywną społeczną cechą grupy ludzi ewentualnie drużyny, w większości wypadków w sporcie. Skład pozostaje łącznie, iżby móc wywiązać się określone zadania. To stawia na pierwszym planie grupę ludzi, a nie pojedynczą osobę. Strach zespołu jest silniejszą formą poczucia spójności i w przeciwieństwie do samego poczucia spójności wyraża się we wzajemnym poparciu członków grupy. Samo wyobrażenie poczucia wspólnoty grupowej zostało wprowadzone jeno na rzecz osiągnięcia wspólnego celu.

Oficjalną piłkę MŚ 2006 w Niemczech i rozgrywek ligi Major League Soccer (USA) w roku 2006 nazwano Teamgeist.

Linki

  • „Es lebe der Teamgeist“
  • Regeln für mehr Teamgeist